Zijn wij echt al boeren, diep van binnen?

Even een kwikje. Stephan Guyenet, die aan het verlijeren is van hardcore paleo en naar mijn smaak onvoldoende zwaard steekt, heeft een interessante post over de gigantische evolutionaire druk die onze soort (in verschillende mate en sterk afhankelijk van geografische locatie) onderging na de overgang op landbouw. Die overgang was zo rampzalig, dat letterlijk een massaslachting plaatshad, met een sterk versnelde evolutie tot gevolg. Hoewel de genotypes die echt niet tegen graan en melk kunnen grotendeels zijn weggevaagd, is de aanpassing nog lang niet af, met alle gevolgen op latere leeftijd van dien.

Stephan lijkt voorzichtig aan te sturen op de veronderstelling dat sommige mensen voldoende zijn aangepast aan een agrarische voeding, maar eindigt zijn jongste post met:

I think it’s clear at this point that modern Europeans, and many other populations with long-term ancestral Neolithic diets, carry meaningful genetic adaptations to the Neolithic diet. However, there’s a major caveat here. The presence of adaptation does not imply that we’re completely adapted to the Neolithic diet– we may only be partially there. This is a concept I’ll explore in the next post.

Mijn punt: onze agrarische levensstijl doodt al heel lang niet meer voordat we de reproductieve leeftijd hebben bereikt. Als gevolg van die afgenomen selectiedruk sukkelen we dus door met een niet volledig aangepast genoom en moeten maar hopen op epigenetische reddingsacties. De meest logische interventie lijkt me dus nog steeds om de agrarische ziekteveroorzakers gewoon weg te nemen.

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

10 reacties op Zijn wij echt al boeren, diep van binnen?

  1. Henriette Das zegt:

    Dan nog.. Genetisch zullen we ZEKER niet aangepast zijn op alle vuilnis die ons door de voedingsindustrie wordt voorgeschoteld. Die produkten bogonnen pas na de tweede wereld oorlog in ons voedingspatroon te komen. Ook de granen van nu zijn niet meer de oorspronkelijke die we vroeger aten. Hierbij een interessant interview Met cardioloog William Davis, bekend van weatbelly. Hij stelt dat o.a. door de manipulatie van hoog graan naar korter graan ook ongewenste neven effecten zijn ontstaan.
    http://www.redicecreations.com/radio/2012/04/RIR-120429.php

    • Nee, precies, Henriette (dank voor de link naar I Caveman, ik ga hem kijken zodra ik kan). Cordain zegt altijd gekscherend dat we uit die jongste veranderingen hoop mogen putten. Ze creeren opnieuw een serieuze selectiedruk, zodat we over honderd jaar allemaal kunnen rollen😉. Obees zonder ziek te worden van het SDCD wordt het nieuwe fitte fenotype.

  2. Frans ( * * * o o ) zegt:

    Toch vind ik de betogen van Stephan wel interessant hoor, je kunt het namelijk ook omgekeerd stellen: het zou best zo kunnen zijn dat wij niet meer helemaal zijn aangepast aan de voeding van onze jager-verzamelaar voorouders. En dat heeft dan ook weer implicaties (misschien toch wat meer koolhydraten eten🙂 )

    In deze evolutie-context nog een andere vraag: weet iemand waarom wij het vermogen hebben verloren om zelf vitamine C aan te maken? wat zou in Gods naam daar het evolutinaire voordeel van kunnen zijn?!

    • Frans***00, dat ben ik met je eens. Ik heb Stephan (uiteraard) ook onveranderd hoog!

      Waarom we dat ene schakeltje hebben geofferd… Het is ongetwijfeld een trade off. Ik maakte ooit dit bericht:

      INTRO

      Onderzoekers hebben ontdekt waarom mensen veel minder vitamine C nodig hebben dan andere zoogdieren. We recyclen het. Megadoses vitamine C zijn dus waarschijnlijk zinloos.

      BROOD

      Mensen, apen, cavia’s en sommige vleermuizen zijn de enige zoogdieren die niet zelf vitamine C kunnen aanmaken. Ergens in de evolutie verloren we het laatste enzym dat nodig is voor de omzetting van bloedsuiker in ascorbinezuur. Sindsdien moeten we het met ons eten binnenkrijgen. Onderzoekers breken zich al bijna honderd jaar het hoofd over de vraag waarom we relatief gezien zo ontzettend weinig vitamine C nodig hebben om gezond te blijven. Waar bijvoorbeeld een geit vele duizenden milligrammen per dag produceert, komen wij prima rond met slechts 20 milligram. Onderzoekers uit Frankrijk, Zwitserland en Amerika hebben het raadsel eindelijk opgelost. We benutten een eiwit in onze rode bloedcellen om het ascorbinezuur dat onze voeding levert te recyclen. Dit eiwit, Glut1, bindt bij vitamine C producerende zoogdieren aan zowel glucose (bloedsuiker) als aan dehydroascorbinezuur (DHA), zeg maar afgewerkte vitamine C. Bij zogenoemde vitamine C-defecte soorten als de mens wordt Glut1 echter vrijwel uitsluitend gebruikt om afgewerkte vitamine C te binden en er weer bruikbare vitamine C van te maken. ‘De evolutie is adembenemend slim,’ zegt dr Naomi Taylor van het Institut de Génétique Moléculaire de Montpellier in Frankrijk, vooruitlopend op een publicatie in het tijdschrift Cell. ‘Door handig gebruik te maken van een van onze belangrijkste cellen wordt dit anders dodelijke defect gecompenseerd.’ Volgens de onderzoekers is hiermee zo goed als bewezen dat het slikken van megadoses vitamine C zinloos is, behalve mogelijk bij mensen bij wie Glut1 niet goed werkt, zoals sommige diabeten.

      • Frans***00,

        Kijk hier nou toch eens! Deze onderzoekers leggen een link met fructose en obesitas.

        http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC2917125/?tool=pubmed

        All humans are double knockouts. Humans lack the ability to synthesize vitamin C due to a mutation in L-gulono-lactone oxidase that occurred during the late Eocene, and humans have higher serum uric acid levels due to a mutation in uricase that occurred in the mid Miocene. In this paper we review the hypothesis that these mutations have in common the induction of oxidative stress that may have had prosurvival effects to enhance the effects of fructose to increase fat stores. Fructose was the primary nutrient in fruit which was the main staple of early primates, but this food likely became less available during the global cooling that occurred at the time of these mutations. However, in today’s society, the intake of fructose, primarily in the form of added sugars, has skyrocketed, while the intake of natural fruits high in vitamin C has fallen. We suggest that it is the interaction of these genetic changes with diet that is responsible for the obesity epidemic today. Hence, we propose that Neel’s thrifty gene hypothesis is supported by these new insights into the mechanisms regulating fructose metabolism.

  3. Frans ( * * * o o ) zegt:

    Dus dat zou de trade-off kunnen zijn, dat je wat meer spek had tijdens de ijstijden. Een interessante hypothese, dank je!. Zijn we toch weer terug bij Lustig… en ik vraag me ook af hoe Jack Kruse hier tegenaan kijkt met z’n cold thermogenesis🙂

  4. Daniel zegt:

    Op deze manier heb ik nooit naar Vitamine C gekeken. Ik weet wel dat het als supplement gebruikt wordt om mee te helpen aan ontgifting. Daar heb ik geen bronnen van daarom ga ik hier niet verder op in.

    In het zijn boek Fats that heal Fats that kill beschrijft Udo Erasmus een hypothese van Linus Pauling waarin hij veronderstelt dat atherosclerose een oorzaak is van subklinisch vitamine C tekort:
    Hierbij ziet hij cholesterol als een soort lijm die kapotte en slappe bloedvaten repareert. Bij scheurbuik is er een chronisch vitamine C tekort waardoor bloedingen ontstaan omdat de bloedvaten te slap zijn door vit c gebrek en reparatie met cholesterol helpt niet meer. bij Subklinisch vitamine C tekort zijn de bloedvaten ook te slap maar nog wel sterk genoeg om niet kapot te gaan, cq gerepareerd te worden dmv aderverkalking (cholesterol). In zijn hypothese is een subklinisch vitamine C gebrek dus de veroorzaker van dichtgeslibde aderen een hoge dosis vitamine C zou die kunnen omkeren.

    In hetzelfde boek wordt ook beschreven dat vitamine C na gebruik weer “opgeladen” wordt door andere vitaminen en mineralen. Gezien we in een tijd leven waarin onze voeding steeds armer wordt aan vitamines en mineralen is het daarom goed om deze extra te in te nemen als voedingssupplement.

    Onder andere Mark Hyman geeft aan dat de Aanbevolen dagelijkse hoeveelheid (van vitamines en mineralen in het algemeen) die onder ander door ons voedingscentrum wordt geadviseerd eigenlijk een hoeveelheid is die zorgt voor subklinische ondervoeding. Hierdoor worden we niet meer acuut ziek (schuurbuik is hiervan een voorbeeld) maar er ontstaan veel chronische ziekten/kwalen door. Daarom adviseert hij om naast veel groeten en fruit ook veel vitamine en mineralen preparaten te slikken.

    • Daniel zegt:

      Oeps, deze reactie was bedoeld op het vit. c verhaal van Melchior

    • James zegt:

      Niet alles geloven wat researchers ‘vinden’, ‘ontdekken’ enz. Daniel.
      Wij overdoseren al jaren met Vitamine C. De hele winter door. 2000mg per dag. Al ruim een jaar of zes of zeven, ben de tel kwijt. Niemand in ons huishoudentje heeft sindsdien nog te maken gehad met verkoudheidjes of griep. Niemand, niets, nada. Allemaal tussen onze oren? Het werkt voor ons.
      En dan is er dit: “….An estimated 300,000 sudden cardiac arrests occur in the U.S. every year according to a report in the Canadian Medical Association Journal. This accounts for 63 percent of cardiac-related deaths annually.. ” That’s the bad news. The good news? “…. It’s the opinion of Drs. Linus Pauling and Sydney Bush that this disease could be wiped out by taking 6,000 milligrams of vitamin C powder (ascorbic acid) daily, along with 4,000 milligrams of lysine. Research by Dr.Bush shows that Vit C and lysine reverse atherosclerosis in coronary arteries. No blocked arteries , no coronary attacks….” Ik ben al een tijdje bezig om uit te zoeken waarom die combinatie werkt en toen kwam Melchior met zijn mitochondria huiswerk.🙂

      • James en Daniel,

        Ik heb het verhaal van Pauling altijd erg plausibel gevonden en ken het werk van Paterson en Willis. Toch denk ik nu op basis van dit soort recente bevindingen dat hoge doses ter preventie weinig zin hebben, ook al omdat onderzoek de laatste tijd laat zien dat antioxidanten een averechts effect kunnen hebben en het hormetische effect van milde stressoren teniet kunnen doen.

        Tot het tegendeel bewezen is geloof ik echter dat megadoses ascorbinezuur (intraveneus) levensreddend kunnen zijn in bepaalde crisissituaties die gepaard gaan met een cytokinenstorm. Ik zal zometeen een oud artikel en een video uploaden onder ‘Artikelen’.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s