Gepaste veer in de reet van onze moderne geneeskunde

Vergeet vandaag paleo, RS en al het gezeik en gezever er omheen. Kijk dit filmpje. Tot het happy end.

Ellen en Folkert, fantastisch. Gefeliciteerd! Nog veel jaren samen en dat Folkert inderdaad nooit meer hoeft te stofzuigen🙂 !

We mogen ons, ondanks alles, gelukkig prijzen dat we in Nederland wonen.

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

48 reacties op Gepaste veer in de reet van onze moderne geneeskunde

  1. marietsebiel zegt:

    Folkert, groetjes aan Ellen. Leuk haar ook eens te zien. Wat ik al zei, de liefde spat er van af, daar komt geen wind meer tussen😉
    Prachtige techniek en prachtige dokters en geweldig dat jullie die kans met beiden handen hebben aangegrepen. Proficiat en nog vele gelukkige jaren samen.

  2. Hans zegt:

    Nu even eerst Ellen en dan Folkert 😉 , enorm wat jij , Ellen , doorstaan hebt en samen met je geweldige Folkert…

    Wist er al van min of meer , en nu de aangrijpende beelden . De teksten van Folkert leiden meestal al tot een glimlach , bij deze post van Melchior voegt het een spontaan brokje ( in de keel ) toe… AZM -vervolg hier ….. andere brokjes 😉
    Prachtig dat het goed gaat allemaal nu met jullie .

    En uiteraard de voortschrijdende moderne geneeskunde is fantastisch , daar gaat het hier ooit verder ook wel weer eens over 🙂

  3. Folkert is overduidelijk pas 18 geworden🙂 !

    Behalve die shots aan het Naardermeer (gok ik) blijft bij mij nog een beeld hangen, maar ik moet nog een keer kijken of ik het goed heb gezien. Heeft die meneer in die rolstoel (die door een van de mensen met een klikprothese wordt geduwd) nou een stalen café-asbak aan die beugel voor z’n snufferd hangen? Hoe sneu ook, dat zou ik echt heel verschrikkelijk grappig vinden.

  4. Folkert zegt:

    “De Lamme helpt de Blinde “, Melchior. Zijn mijn woorden niet, komen van mijn lief af, ze heeft gevoel voor humor. Sorry, Frans, voor het geval je dit leest, je loopt fantastisch. Ja, hij heeft zo,n bak voor z’n snufferd. Wat maakt het uit, als je zover bent ? Ja, klinkt erg cynisch, maar in het eindstadium doet niets er meer toe. Uitstellen is geen afstellen.

  5. IJzersterk. Die asbak. Hij heeft groot gelijk!

  6. Yvonne zegt:

    Wat een heerlijk filmpje, wat een prachtig stel zijn jullie samen, Folkert en Ellen. Alle goeds toegewenst aan jullie en aan alle anderen, doktoren, hulpverleners, patiënten. Een inspiratie🙂

  7. En we hebben de winterwende weer gehad! Het licht is op weg terug. Overigens draagt Folkert in dit zomerfilmpje volgens mij schoenen met heel flexibele zolen!

  8. Jo tB zegt:

    Folkert wat ben jij een bofkont met zo’n vrouw!! Ellen je hebt een geweldige prestatie geleverd!! Daar heb ik alle bewondering voor. Je loopt ZOOOO elegant, je zou zo op de catwalk thuis horen. GEWELDIG!! Zo inspirerend!!

  9. Folkert zegt:

    Dood ordinaire gympies, gekocht bij de Lidl, naar aanleiding van het blote voeten verhaal. Ik heb de binnenzool gesloopt. Je houdt dan een flinterdunne zool over. Geen sokken aan. Gelijk vier paar gekocht, daar de zool niet de hele zomer meegaat.

  10. Tanja zegt:

    Wow wat een geweldig filmpje, inderdaad om trots op te zijn. Al die toegewijde mensen die dit mogelijk maken, prachtig. Bedankt voor het delen.

  11. Ik heb zonet even gekeken. Als techneut vind ik dit geweldige ontwikkelingen en wat een mooi illustratief filmpje over moderne geneeskunde. En wat is idd het gaaf om in Nederland te leven waar dit gewoon kan. Dit is een super voorbeeld van wat ik noem ‘fysica’ die het leven mooier maakt. Pas na het kijken en de reacties hierboven besefte ik pas dat het Folkert en zijn vrouw aan het einde stonden. Ik werd even stil van zo’n mooi stel waar liefde vanaf spat. Folkert/Ellen vooral jullie -en natuurlijk iedereen hier op dit blog- wens ik alvast een super 2014 (en alle jaren erna).

    PS wat is het toch fijn om echte mensen te zien. Soms vergeet ik dat wel eens. Dat achter alle namen en regeles tekst op dit blog, echte mensen schuilen.

    • Ik weet niet waar het op slaat, het is mogelijk een weird RS-geïnduceerd gut-brain axis effect🙂 , maar het wekt bij mij Vera Lynn met de Maastreechter Staar achtige vibes op. Kracht, volharding, in concordia fortes.

  12. marietsebiel zegt:

    Tears. Get the Grit !!!
    Melchior, alle zuurpruimen ten spijt, je hebt een prachtig stelletje ( 6 ?, veel meer ) volharders om je heen verzameld. Dat pakt niemand je meer af🙂 ))))

    Van dit soort !!!:

    • Zwaar indrukwekkend, Mariet. Ik zat laatst in de trein naast een jongen (man) die had gediend in een vredesmissie en die duidelijk meer kwijt was dan zijn vingers. Ik zei dat letterlijk: ‘Je bent daar vast meer kwijt geraakt dan die vingers.’ Dat was zo. Het gesprek stokte, de boel kwam terug, ik vroeg natuurlijk niet door.

      Ik schat in de veertig. Geen werk. Ontzettend aardige, bescheiden gast. Doen ‘we’ als samenleving voldoende om deze jongens de steun te geven die ze absoluut verdienen? Ik hoop het.

      Verder, ja, bijna alles is mogelijk.

  13. Folkert zegt:

    Wat een moedige man, Mariet. Ik ga de film zo meteen downloaden en beneden laten zien. Jullie realiseren je dat er in Nederland per jaar ongeveer 3300 mensen zijn die door ziekte of een infectie of een ongeval een been of beiden verliezen. Zijn niet allemaal bovenbeenamputaties, maar toch een indrukwekkend aantal. Tel daar nog eens handen en armen bij. Tot nu toe zijn er in Nederland 35 mensen die een endo-exo prothese hebben gekregen. Ik heb, tussen neus en lippen door, begrepen dat het bewijs nog geleverd moet worden van de duurzaamheid van dit systeem, alhoewel de makers en de dragers er absoluut van overtuigd zijn. Waar heb je zoiets eerder gehoord ?

  14. Ja, waar hebben we zulks eerder gehoord😉 . Lopen er al clinical trials?

  15. Folkert zegt:

    Ogenschijnlijk kan er geen clinical trial bestaan, in dit geval. Vooral bij trauma’s is de een niet met de ander te vergelijken. Er lopen, zitten, ja er bestaan ook protheses alleen voor de cosmetica, tienduizenden mensen rond met een traditionele prothese. Dat is een zuigprothese, vaak in combinatie met steun op de tuber, bij een bovenbeen. Er zijn nog andere systemen, met een liner bijvoorbeeld. In alle orthopedische werkplaatsen en revalidaties worden deze systemen toegepast. Ook in de Radboud, met dit verschil dat zij ook deze innovatie toepassen, dat gebeurt verder nergens in Nederland. Zij kennen de verschillende behandelingen en omstandigheden waaraan, zeg maar hun proefpersonen, aan bloot gesteld worden. Dat is het vergelijk. De conclusie van het Radboud-team is dat een endo-exo ontzettend veel voordelen biedt. Ze willen het liefst dat iedereen direct in aanmerking komt, en of hij/zij er geschikt voor is, is een tweede. Bij de andere systemen moet om de paar jaar de koker aangepast worden, daar de stomp is veranderd, meestal geatrofieerd. Die verandering gaat constant door. Die clinical trial bestaat dus, binnen een beperkte groep. Het bewijs moet geleverd worden aan de verzekeringsmaatschappijen. Maar bezie nou eens de verhouding in de aantallen. Ik denk dan, het zal altijd marginaal blijven.

  16. Doen de verzekeringsmaatschappijen momenteel moeilijk wanneer iemand voor de prothese geïndiceerd is?

  17. Folkert zegt:

    Ik heb het idee dat de Radboud in het kader van de studie een budget toegewezen krijgt. Het is een universiteit en geen werkplaats. Dat moet een afspraak met de verzekeringsmijen ( zoveel zijn dat er niet, al doet men net alsof ) zijn over het aantal patienten die zij per jaar gaan behandelen. Volgens mij zes. Nadat Ellen is behandeld, twee jaar geleden, heeft de boel een jaar stilgelegen. Er wordt dus niet moeilijk gedaan na de indicatie door de Radboud, zij bepalen zelf binnen hun kader. Fantastische mensen, die er helemaal voor gaan. Het traject dat naar de Radboud toe moet worden afgelegd duurt jaren. Vijf jaar hebben we er over gedaan. Dat is niet alleen onze ervaring, maar heb ik in de loop der tijd door poekelen en de oren en ogen open te houden, verkregen van anderen. Daar gaat het ene na het andere onderzoek aan vooraf, met steeds weer bezwaar dit en bezwaar dat. Iemand die het niet volhoudt, belandt in de rolstoel.

  18. Folkert zegt:

    De scootmobiel is het aller mooiste, financieel gezien.

  19. marietsebiel zegt:

    Doorzetters, Folkert en zeker Ellen !!! Respect, ga ik een voorbeeld aan nemen.

  20. Alex zegt:

    Ellen en Folkert, een dreamteam, jullie liefde voor elkaar straalt van jullie gezichten.
    Petje af voor zo’n stel volhouders/vechters vol levensvreugde.

    Fijne feestdagen allemaal!😉

  21. Ge-wel-dig om te zien!
    De medische techniek staat voor niets en ik hoop dan ook dat velen hun kwaliteit van leven zullen zien stijgen.
    Diepe buiging voor de medische teams en patiënten!

  22. Adriaan Keij zegt:

    Dames heren, niet om het een of ander, maar “een gepaste veer in de reet van onze moderne geneeskunde”?!? Wat is er ‘genezen’?

    Hartstikke mooi voor iedereen die er mee geholpen wordt, maar de veer moet in de reet van de techneuten, net als bij fantastische rolstoelen, varifocus brillen, de nieuwste iCane blindenstok, gehoor implantaten, kunstheupen, pacemakers etc etc. Er wordt immers niets ‘genezen’, het is 99,9% techniek. Er wordt een hi-tech hulpmiddel ingezet om iets wat ze niet kunnen genezen zo goed mogelijk technisch op te lossen.

    Ellen en Folkert zal dit worst wezen, maar ere wie ere toekomt!

    • O ja?

      Sorry, niet helemaal mee eens, Adriaan. Een oud stuk ter illustratie.

      Traumachirurg professor Henk Jan Ten Duis leidt de afdeling traumatologie in het Universitair Medisch Centrum Groningen. Samen met zijn collega’s behandelt hij jaarlijks bijna 300 zwaargewonden. Vaak bij nacht en ontij. Wat is dat voor vak? En wat drijft hem?

      Tekst: Melchior Meijer

      Wanneer wist u dat u traumachirurg zou worden?

      “Dat wist ik al op de middelbare school in Eindhoven, in de jaren ‘60. Ik wilde een vak dat concreet, intellectueel uitdagend en onbetwist nuttig is en waarin geen dag hetzelfde is. Al snel zag ik wat het moest worden: dokter op de afdeling waar gewonden behandeld worden. Ik heb uiteindelijk mijn doel weten te bereiken en heb er geen seconde spijt van gehad. Dit is het mooiste vak dat er is.”

      Dat een traumchirurg stressbestendig moet zijn, lijkt me een open deur. Welke eigenschappen zijn nog meer noodzakelijk?

      “Je mag beslist niet nonchalant zijn, je moet onder alle omstandigheden je aandacht kunnen richten en je moet vindingrijk zijn. Verder heb je een goede gezondheid en uithoudingsvermogen nodig. Het opereren van patiënten met veel gebroken ledematen kan uren in beslag nemen. Soms zijn de verwondingen zo ingewikkeld dat je al je creativiteit nodig hebt om de oorspronkelijke vorm en functie weer terug te krijgen. Af en toe is dat onmogelijk.”

      Als een patiënt letterlijk geradbraakt, met allemaal onbekende letsels binnenkomt, waar begint u dan?

      “Als traumatoloog coördineer je bij opvang een team van andere specialisten, moet je snel voorlopige diagnosen stellen en een behandelplan bedenken. Een zwaargewonde is als een doos van Pandora. Een vat vol rampen, waarvan de meeste aan het oog onttrokken zijn. Behalve op beeldvormende diagnostische apparatuur, vertrouw je op kennis, ervaring en intuïtie. Na het veiligstellen van de vitale functies dienen alle letsels nauwkeurig in beeld gebracht te worden. Tijd voor langdurig democratisch overleg is er veelal niet.”

      U dicteert wie wat wanneer moet doen?

      “Ja. Rond het bed van een traumaslachtoffer ontstaat een georganiseerde ‘chaos’. Specialisten melden hun bevindingen en die sla ik in mijn hoofd op in de vorm van concentrische ringen. Het centrum wordt gevormd door letsels die direct levensbedreigend zijn. Dat kan een stuk kunstgebit zijn dat in de luchtpijp is geschoten, waardoor de patiënt dreigt te stikken. Lukt het niet snel genoeg het obstakel te verwijderen, dan snijden we de keel open. Het kan ook gaan om een gescheurde lichaamsslagader, waarvoor onmiddellijk een omvangrijke operatie op touw moet worden gezet. In de ringen rond het centrum plaats ik de letsels die niet onmiddellijk levensbedreigend zijn. Zo werken we ons een weg naar buitenste ringen. Intussen moet je ontzettend alert blijven. Een aanvankelijk niet levensbedreigend letsel kan dat plotseling worden en dus prioriteit vereisen.”

      Op het heli-dak vertelde vlieger André Adema zojuist dat hij op een plek des onheils soms bewust zijn blik afwendt. “Het is soms tè gruwelijk, vooral als het om een kind gaat. Ik concentreer me 100 procent op mijn taak: veilig en snel van A naar B vliegen.” Als traumachirurg moet u natuurlijk wèl kijken. Hoe gaat u om met alle ellende die u op uw bord krijgt?

      “Merkwaardig, iedereen vraagt dat. Net als collega Adema concentreer ik me 100 procent op mijn opdracht. Dat wil niet zeggen dat patiënten me onberoerd laten. Laat me ter illustratie een stukje geschiedenis voorlezen, herinneringen van een collega die in 1930 als assistent een riskante buikoperatie bijwoonde. Tijdens die operatie stopte het hart van de patiënte. De professor fluisterde, zonder van zijn werk op te kijken: ‘Reanimeren’. Terwijl de assistent en de anesthesist hun uiterste best deden om hart en ademhaling weer op gang te brengen – wat na een kwartier lukte – opereerde zijn professor onverstoorbaar door. Later terugkijkend schrijft de voomalige assistent: ‘Terwijl wij ons zo inspanden om een sprankje leven op te wekken, had de professor niet de minste belangstelling voor ons werk of de patiënte getoond. Het was hem kennelijk onverschillig of hij al of niet aan een dood lichaam werkte. Hoewel de vrouw na drie weken genezen het ziekenhuis verliet, was dit lange tijd een onplezierige herinnering. Maar toen ik voor het eerst onder soortgelijke omstandigheden moest werken, besefte ik dat ik de professor verkeerd had beoordeeld. Hij had mij een belangrijke les in koelbloedigheid geleerd. Ik voelde dat ik mij alleen op mijn werk moest concentreren en dat mijn gevoelens niet van het minste belang voor de patiënt waren.’ Zo is het.”

      “Waarschijnlijk kom ook ik soms bot of ongeinteresseerd over. Er is dan geen ruimte voor emotie, er moet snel en geconcentreerd worden gewerkt. In mijn vrije tijd ontspan ik als ieder ander door te genieten van de goede zaken des levens. Voor mij zijn dat mooie wijnen, vooral het verhaal erachter, koken met authentieke ingrediënten en Groningse schilderkunst. Het licht in deze provincie is magnifiek. Niet voor niets hebben we hier een paar meesterlijke landschapsschilders. Maar ik ben hoe dan ook een vakidioot. Ik vind het heel ontspannend om technische oplossingen voor behandeling van bijzondere botbreuken te bedenken. Een beter type plaat om enkelfracturen te fixeren, bijvoorbeeld.”

      Het Groningse traumateam behandelt bijna 300 zwaargewonden per jaar en redt bij wijze van spreken aan de lopende band levens. Krijgt u achteraf vaak waardering van patiënten?

      “Dankbaarheid is niet het meest opvallend. En dat is begrijpelijk. De meeste mensen die wij behandelen en die overleven, waren goed gezond tot het moment dat ze levensgevaarlijk gewond naar het ziekenhuis werden vervoerd. Wij doen alles wat in ons vermogen ligt om vernielde functies te herstellen, maar we kunnen geen wonderen verrichten. Sommigen gaan hier helaas met ernstige, vaak levenslange beperkingen weg. Hun toekomstbeeld ligt in duigen. Een enkeling was zelfs liever dood gegaan. Deze mensen zijn minder geneigd hun specialist te bedanken dan bijvoorbeeld patiënten die door de oncoloog volledig zijn genezen van kanker. Gelukkig boeken we ook overwinningen. Laatst zag ik op het controlespreekuur een patiënt die na een ongeval bijna een been was kwijtgeraakt. Een amputatie leek onvermijdelijk, maar we besloten het uiterste te proberen. Na vele operaties en een lange revalidatie kan de man nu alles weer doen. Toen ik zei dat dit de laatste controle was en dat hij wat mij betreft de Vierdaagse mocht lopen, begon hij te huilen. Zulke successen vormen een krachtige drijfveer.”

      Wat vindt u het moeilijkste aspect van uw vak?

      “Stel, een dronken automobilist heeft een ernstig ongeval veroorzaakt. Een vader en moeder zijn terplekke overleden, hun twee kinderen liggen zwaargewond voor je. De dronkelap maakt stennis, maar is nog ernstiger gewond en moet medisch gezien eerst behandeld worden. In zo’n situatie kies je uiteraard geen partij. Alleen door je gevoel opzij te zetten, kun je de vanuit medisch oogpunt enig juiste beslissing nemen: de ongevalsveroorzaker het eerst helpen. Er zijn nog lastiger dilemma’s. Soms zijn twee levensreddende behandelingen tegelijkertijd nodig, terwijl ze niet gelijktijdig kunnen worden uitgevoerd, omdat ze in combinatie vrijwel zeker dodelijk zijn. In zo’n situatie neem je beslissingen op basis van je kennis en jarenlange ervaring. Dat geeft hoofdbrekens. Als het vervolgens niet verloopt zoals je hoopt, ontstaat vaak wroeging, hoewel je weet dat je naar beste vermogen hebt gehandeld.”

      “Overigens beseffen weinig mensen dat ze ziek kunnen worden van hun verwondingen, ook als die op zich niet direct gevaarlijk zijn. Aan een gebroken bovenbeen kun je bijvoorbeeld komen te overlijden. Het lichaam reageert op ieder trauma met een steriel ontstekingsproces. Dat is nodig om het letsel te kunnen laten helen. Bij ernstige verwondingen kan dit ontstekingsproces verrassend snel levensbedreigende vormen aannemen. Het maximale letsel dat een gezonde volwassene zonder medische hulp kan overleven, is een gebroken bovenbeen. Twee gebroken bovenbenen zul je zonder dokter niet overleven.”

      KADER

      De Zevenklapper

      Welk historisch figuur had u graag willen zijn?

      “Benjamin Franklin, die als eerste het verband legde tussen statisch elektrische ontladingen en de bliksem; uitvinder van de bliksemafleider, gouverneur en uitvinder van ook hedentendage nog gebruikte voorwerpen als hout- en kolenkachels; een fraaie combinatie van wetenschap en politieke geëngageerdheid.”

      Wat zou er nog uitgevonden moeten worden?

      “Een geneesmiddel waarmee je steriele ontstekingsprocessen kunt reguleren. Ontsteking is noodzakelijk om te helen, maar kan ons ook doodziek maken.”

      Wie is uw favoriete wetenschapper?

      “Prof. Jan Goris uit Nijmegen, ook traumatoloog, een analyticus die een scala aan pathofysiologische processen bij ongevalsslachtoffers als eerste heeft beschreven.”

      Welke dierlijke eigenschappen zou u willen hebben?

      “Kunnen vliegen.”

      Welk boek ligt er nu op uw nachtkastje?

      “Le Guide Hachette Des Vins 2007. De bijbel van de wijnliefhebber.”

      Welke plek op aarde zou iedereen moeten bezoeken?

      “Zoek het niet te ver van huis, het Hogeland van de provincie Groningen herbergt een historisch cultureel en landschappelijk erfgoed dat weinig Nederlanders kennen. Wellicht het enige stukje Nederland dat nog niet is ‘opgeleukt’.”

      Ligt Amersfoort over vijftig jaar aan zee?

      “Zover zullen wij Nederlanders het niet laten komen. We hebben in deze een eer en een verleden op te houden.”

      Paspoortje

      Naam: Henk Jan ten Duis

      Geboorteplaats: Eindhoven

      Geboortedatum: 10 januari 1948

      Opleiding: Geneeskunde, chirurgie, superspecialisatie tot traumachirurg

      Vakgebied: Traumachirurgie, coördinatie traumazorg, doceert heelkunde en traumachirurgie

      Claim to faim: Ontwikkelde een methode om de gewonde patiënt zijn eigen bloed (veilig) terug te geven. Internationaal geraadpleegd expert op het gebied van bliksemletsel. Drijvende kracht achter komst traumaheli regio Noord Nederland. Was medisch expert in de Commissie Alders (cafébrand Volendam). Ontwierp innovatieve titanium plaat ter fixatie van enkelfracturen.

      • Adriaan Keij zegt:

        Melchior, kun je je vinden in deze definitie?

        “Geneeskunde is het interdisciplinaire vakgebied dat zich richt op de invloed die ziektes of afwijkingen hebben op het menselijk functioneren, zowel fysiek als psychisch, met als doel het herstellen van de gezonde toestand, het verzachten van symptomen of het voorkomen (preventie) van (ergere) pathologie. Mensen die bekwaam zijn in dit vak worden arts of geneesheer genoemd. De medische wetenschap is het geheel aan kennis op medisch, farmacologisch en biologisch terrein dat de geneeskunde mogelijk maakt.”

        Ik zie “genezen” als op min of meer natuurlijke wijze herstellen van een aandoening, niet als het inzetten van technische hulpmiddelen zoals een bril of prothese.

        Nogmaals: is een hartpatiënt ‘genezen’ na het implanteren van een pacemaker? Een nierpatiënt met een dialyse apparaat? Is dat genezing</b)?

  23. Ik snap je punt, Adriaan, en feitelijk deed ik dat al voor ik reageerde met het interview met Ten Duis. De reden dat ik zo reageerde is dat er in ‘alternatieve’ kringen een sterke tendens bestaat om zo’n beetje de hele moderne geneeskunde te verwerpen (tot de nood aan de man komt, uiteraard) en reguliere artsen af te schilderen als gebrainwashte idioten die niets anders doen dan blind door duistere machten opgestelde, opzettelijk niet op daadwerkelijke genezing gerichte protocollen volgen. Dat geldt helaas in zekere mate als het gaat om de behandeling van bepaalde chronische ziekten, maar het overgrote deel van de Nederlandse artsen werkt vanuit de oprechte wil te genezen en er zijn heel wat specialismen waarin de laatste 50 jaar daadwerkelijk gigantische vooruitgang is geboekt. Einstein wist dat hij een aneurysma in zijn abdominale aorta had – dat kon in zijn dagen al worden vastgesteld – maar de artsen konden niets anders doen dan wachten tot de bom barstte, hetgeen gebeurde. Nu heeft zelfs iemand met een acute aortaruptuur nog enige kans het er levend en zelfs zonder complicaties af te brengen. Ik heb zo’n geval in mijn nabije omgeving meegemaakt. Hoewel de zwakke plek in de aorta misschien voorkomen had kunnen worden (misschien ook niet), noem ik zo’n gecompliceerde levensreddende operatie niets anders dan geneeskunde. Als Ten Duis en collega’s een traumaslachtoffer redden, genezen zij, in mijn ogen, ook al hadden sommige patiënten vanwege hun enorme restbeperkingen achteraf liever gehad dat ze zouden zijn bezweken.

    De oogheelkunde is – op refractiechirurgie na, ik ken geen oogarts die het zelf heeft laten doen – voor zover ik heb gezien volkomen Hippocratisch en puur gericht op het zoeken naar de allerbeste resultaten.

    Dokters zijn er om te helpen als het fout is gegaan en heel vaak kun je dan maar beter naar ze luisteren. Het voorkomen (en binnen bepaalde grenzen proberen aan te pakken) van ziekten die het gevolg zijn van de mismatch tussen onze levensstijl en ons oude genoom, is in de eerste plaats onze eigen verantwoordelijkheid. Vind ik. Al zou het leuk zijn wanneer meer artsen zouden beseffen dat ook dat feitelijk een fundamenteel onderdeel van de geneeskunde is.

    Om kort te gaan, het medisch team dat Folkerts vrouw in staat heeft gesteld ondanks haar beperking zo ongeveer volledig functioneel te worden (en natuurlijk reken ik ook de ontwerpers van de prothese daartoe, niet zelden zijn dat overigens artsen), heeft geneeskunde bedreven. Prachtige geneeskunde. En verdient daarvoor een veer in de reet.

    • Adriaan Keij zegt:

      Melchior: een mooie illustratie van knappe staaltjes van ‘medische’ technologie vind je op http://www.kennislink.nl/publicaties/de-man-van-een-miljoen-dollar. Dit illustreert hoe ver de wetenschap (lees: techniek) al gevorderd is. En ‘medicijnmannen’ maken dankbaar gebruik van al die technische kennis & snufjes om het leven van patiënten (die ze niet kunnen genezen) zo ‘draaglijk’ mogelijk te maken. En jawel, dat moet ik ze toegeven: daar zijn ze goed in, steeds beter zelfs, en dat is mooi.

      Ook mooi: biomedische technologie, een opleiding aan de Universiteit van Twente. Dat is technologie ontwikkelen, “voor het welzijn van mensen met een gezondheidsprobleem”. Ik citeer: Om de gewenste technologische oplossingen te bedenken, combineer je kennis van verschillende vakgebieden: natuurkunde, wiskunde, scheikunde, werktuigbouwkunde, elektrotechniek, biologie en geneeskunde. Je leert bijvoorbeeld hoe je de krachten meet die op een knie komen, hoe MRI werkt, maar ook hoe chemisch gemaakte materialen in het lichaam functioneren. Zodat het hechtdraad dat jij ontwerpt altijd sterk genoeg is en nooit te snel oplost. Ja, geneeskunde staat ook in die rij – maar helemaal achteraan. Er wordt NIET genezen, maar de techniek wordt ‘gekoppeld’ aan een levend wezen, dus in die zin kunnen de technici niet om de ‘medicijnmannen’ heen.

      Ja, ik ben eigenwijs – probeer me dáár maar eens van te ‘genezen’…

  24. Jan Peter van Doorn zegt:

    Off topic: hoeveel artsen etc schenken hun lichaam na hun dood aan de wetenschap.

  25. Otto zegt:

    Hm, Einstein met een hart- en vaatziekte? Dat is ‘grappig’. Ik ken mensen die hem citeren als ze zeggen wat het gezondste dieet zou moeten zijn (vegetarisch zou Einstein gezegd hebben).

  26. Ik deel je visie slechts ten dele, Melchior.
    Op technisch gebied is er ontegenzeglijk veel vooruitgang geboekt. Daarentegen ben ik van mening dat er op moreel gebied veel is ingeboet. Er zijn teveel aanwijzingen dat bij velen de Hippocratische grondslag niet meer de meest leidende is; een deel bewust gekozen, een deel niet beter wetend.

  27. willem zegt:

    Nou zeg, wat een opmerkingen hierboven. Over de eigen wil, de geneeskunde, het medicijn, de techniek, Einstein, scholing, milieu, etc. Teveel om op alle te reageren.
    Geneeskunde, een vak dat maar al te vaak veelbetekenend ‘medicijnen studeren’ wordt genoemd, bestaat uit een groot aantal facetten. Waar het hier vooral over gaat, is de technische kant ervan. Die ontwikkeling gaat rap, valt zeer toe te juichen en is een zegen voor velen die een beter leven krijgen vanwege technische ontwikkelingen en toepassingen.
    Een ander facet is ‘genezen’. En dat valt niet mee. Mocht grootmoeder nog allerlei, aan de natuur te danken, middeltjes kennen, die uiteraard ook zo hun beperkingen kenden, tegenwoordig ligt het accent op de middeltjes bekomen van de farmaceutische industrie. Die genezen meest niet, maar dempen de kwaal. Sommige zijn een zegen: antibiotica bijvoorbeeld, mits goed gebruikt.
    De grote winst is behaald door de hygiene te verbeteren, betere woonomstandigheden te creeren, met name voor de sociaal zwakkeren, in de behoefte aan schoon drinkwater te voorzien, met de veel betere kijk op ziekteverwerkers, enz.
    Waar een groot probleem ligt, is op het gebied van het voorkomen van ziekten via de voeding.
    Hoewel de mensen langer leven, zijn ze ook langer chronisch ziek (met name lijdend aan ‘westerse beschavingskwaaltjes’) en veel te dik. De aanpak van deze ellende wordt beteugeld door private belangen, onkunde en onverschilligheid. Hier valt veel te winnen. De vraag is: en hoe pakken ‘we’ dat dan aan? En dan lopen de meningen uiteen…

  28. designbyar zegt:

    Hi Melchior,
    Goeie blog en zeer interessante info. Ben nu een paar maanden (was er niet geheel bewust van) bezig met (blijkbaar) de Paleo (r)evolutie en bevalt goed, echter ik eet geen zeedieren. Misschien zit ik in de verkeerde post te reageren, maar ik ben ontzettend benieuwd hoe jij tegen het feit aan kijkt van de vervuiling van de zee, zoals bijvoorbeeld de kernramp bij Fukushima. Zoals je weet bouwen zeedieren de toxines op en worden doorgegeven en verder opgebouwd naar mate ze stijgen in de voedselketen. De vis aan het eind, zoals bijvoorbeeld een haai, krijgt dus behoorlijke hoeveelheden binnen.
    De andere “oplossing” van bijvoorbeeld kweekvis is ook drie X niks want die worden ook volgestopt met gif.

    Toch kan ik hier weinig over terug vinden in je artikelen en ook niet in het Paleo levenswijze. Ik moet ook eerlijk bekennen dat ik nog niet alles heb gelezen. Het lijkt mij duidelijk dat de oermens niks te maken had met die vervuiling en dat toen zeedieren een stuk gezonder waren dan heden ten dage.

    Succes met de blog en ben benieuwd naar je antwoord.

    Vrgr,

    Arjan.

    P.s excuus voor mijn onwetenheid m.b.t het plaatsen van een reactie, ik ben wat betreft een oermens.

  29. Hoi Arjan,

    Dank voor het aansnijden van dat probleem.

    Want het is inderdaad een probleem en we ontkomen er niet aan. Zelf probeer ik me als adept van de coastal dweller theorie zo veel mogelijk te houden bij zeevoedsel dat relatief laag in de voedselketen zit, zoals sardines of sprot, haring en garnalen. Mosselen van het (Noord Duitse) wad (die als ze groot zijn even in Zeeland uitwateren en daarna ‘Zeeuwsche mosselen’ heten) zijn volgens mij ook redelijk schoon. Maar als ik een prachtig stuk Oostzee-zalm voorgeschoteld krijg – hetgeen een paar keer per jaar gebeurt – zeg ik beslist geen nee, ook al weet ik dat zo’n vis waarschijnlijk aardig wat PCB aan boord heeft.

    Selenium is een redelijk goede kwikdumper. Ik ben geen echte fan van de zichzelf dokter noemende (maar feitelijk slechts natuurgeneeskundige) Chris Kresser, maar dit stuk over vis is aardig:

    http://chriskresser.com/is-eating-fish-safe-a-lot-safer-than-not-eating-fish

  30. Sherlock zegt:

    Dit is inderdaad een interessant topic en uiterst precair en complex. Er zijn wel degelijk artsen die openstaan voor meer holistische benaderingen en het brengen van echte genezing (teruggaan naar een toestand van gezondheid), maar veel reguliere artsen denken dat de synthetische (patenteerbare) “pill for every ill” de enige route is, en verbannen elke alternatieve aanpak direct tot het rijk der fabelen. Dit gaat vaak op zo’n respectloze manier (voor de patient) dat die houding inderdaad weerstand oproept. Met name als het gaat om chronische aandoeningen, met de daarbij behorende chronische behandelingen (briljante business case voor de industrie) faalt de standaard medische zorg soms behoorlijk en kan je soms maar beter even naar je bord kijken (zie Dr. Terry Wahls)

    De reguliere medicijnenwereld is imposant en vermag veel, maar als de pharma, via de hoge financiële entry barriers, niet zo’n stevige grip zou hebben op het totale evidence-based traject zou het zo verschrikkelijk veel meer kunnen zijn. Gelukkig barst het van de individuele artsen, professoren, en andere onderzoekers die wel openstaan voor meer geïntegreerde aanpak, maar op de een of andere manier komt dit niet door de commissies of tot phase III, randomized, DB, PC, klinische studies. Dat laatste heeft volgens mij alleen met geld te maken (en dus het eerste ook).

    Spijtig.
    Maar op z’n tijd mag er best applaus kinken😉.

  31. Alex zegt:

    Geen idee waarom de video nu ineens als prive aangemerkt wordt, maar zowel de info alsmede de stralende gezichten van Folkert en Ellen horen op dit blog.😉

    http://www.youtube.com/watch?v=o8E5ZimgPJo Radboudumc osseointegratie/klikprothese

  32. Folkert zegt:

    Melchior moet, moeten is dwang, het nieuwe filmpje vastleggen. Er staat nu een ondertiteling in het engels op, zoals je ziet. Het is overigens ons dagelijkse gezicht.

  33. Folkert zegt:

    Melchior, is het veel moeite om die link behoorlijk neer te zetten ? Je doet er Alex een plezier mee en jezelf natuurlijk ook,! Mij plezier je er ook mee. Ik ben een ijdeltuit. Maar wie weet komt er zo,n diabeet, wiens poot afgezet gaat worden, wel bij die experts van de Radboud terecht. Dan hoeft hij of zij niet die hele lijdensweg van kokers etc. te ondergaan, misschien.?

  34. Gelukt! Dacht dat het niet kon (dat Radboud het niet toestond), maar er is iets veranderd. Embedden moet nu via een omweg🙂 .

  35. Folkert zegt:

    Da ge bedankt zijt, da witte !😦

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s